Sözü dilde hayali gözde kaldi

Bir Cuma gününden ne zamandır böyle bir lezzet almamıştım.Gönül gözüyle bakınca yaratılanlar ne kadar farklı görünüyor.Kalp huzurlu olunca hayat ne kadar güzelleşiyor.Ah birde o huzurda sabit kalabilsek.Yanlış hatırlamıyorsam bir metinde şöyle bir cümle vardı: “Sözü dilde,hayali gözde kaldı.” Huzurda olduğumuz anların tek cümleyle özeti.Tek derdimiz bu ruh halini hayatımızın geneline yaymak.
Güneşin batışını izledim dün bandırma sahilinde.Sonra gece bir otobüs penceresinden ayı seyrettim.Yıldızları,karanlığı.Yanından geçtiğimiz köylerin ışıklarını seyrettim sonra hayata yansıyan.Işıklar her zaman insanın önünü aydınlatmıyor.Bazen de hayatını aydınlatıyor insanın.Bir bütünün varlığını,bir düzenin parçalarını hissettim tekrar tekrar.Bu bütünden,bu düzenden ayrı yaşamaya çalışan kendi aklına güvenerek farklı yollar deneyen insanlara-kendime baktım sonra.Bir rehavetin kollarında sürüklenen insan kendinden bihaber ne kadar yaşayabilir.Sanırım bunlar kendini toparlamanın ayak sesleri.Daha güçlü daha yüksek sesli olmasını diliyorum.Asaf Halet Çelebi’nin bir şiiri geldi aklıma.

adımı unuttum

adı olmayan yerlerde

ne in

ne cin
ne beni adem

zamanlar içinde

kuşlar uçuyor
kervanlar geçiyor
bir iğne deliğinde

çarşılar kuruluyor
sarayları oyuncak
insanları karınca şehirler
zamanları gördün mü
bir iğne deliğinden

adımı unuttum
adı olmayan yerlerde
geçip gidenlere bakarak